دوشنبه, 13 مهر 1394 ساعت 09:20
خواندن 2694 دفعه

درس هایی از خطابه ی غدیر؛ درس هشتم

امامت، عهد الهی
مَعاشِرَ النّاسِ، اِنَّهُ اِمامٌ مِنَ اللّهِ، وَ لَنْ یتُوبَ اللّهُ عَلى اَحَدٍ اَنْكَرَ وِلایتَهُ وَ لَنْ یغْفِرَ لَهُ، حَتْماً عَلَى اللَّهِ اَنْ یفْعَلَ ذالِكَ بِمَنْ خالَفَ اَمْرَهُ وَ اَنْ یعَذِّبَهُ عَذاباً نُكْراً اَبَدَ الْآبادِ وَ دَهْرَ الدُّهورِ، فَاحْذَرُوا اَنْ تُخالِفوهُ، فَتَصْلُوا ناراً وَقودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ اُعِدَّتْ لِلْكافِرین.
مَعاشِرَ النّاسِ، بی، وَاللَّهِ، بَشَّرَ الْاَوَّلُونَ مِنَ النَّبِیینَ وَ الْمُرْسَلینَ، وَ اَنَا، (وَاللَّهِ)، خاتَمُ الْاَنْبِیاءِ وَ الْمُرْسَلینَ وَ الْحُجَّةُ عَلی جَمیعِ الَْمخْلوقینَ مِنْ اَهْلِ السَّماواتِ وَ الْاَرَضینَ، فَمَنْ شَكَّ فى ذالِكَ فَقَدْكَفَرَ كُفْرَ الْجاهِلِیةِ الْاُولى، وَ مَنْ شَكَّ فى شَىْ‏ءٍ مِنْ قَوْلى هذا فَقَدْشَكَّ فى كُلِّ ما اُنْزِلَ اِلَىَّ، وَ مَنْ شَكَّ فى واحِدٍ مِنَ الْاَئمَّةِ فَقَدْشَكَّ فِى الْكُلِّ مِنْهُمْ، وَ الشَاكُّ فینا فِی النّارِ.
مَعاشِرَ النّاسِ، حَبانِی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهذِهِ الْفَضیلَةِ مَنّاً مِنْهُ عَلَىَّ وَ اِحْساناً مِنْهُ اِلَىَّ وَ لا اِلاهَ اِلّا هُوَ، اَلا لَهُ الْحَمْدُ مِنِّى اَبَدَ الْآبِدینَ وَ دَهْرَ الدّاهِرینَ وَ عَلى‏ كُلِّ حالٍ.
مَعاشِرَ النّاسِ، فَضِّلُوا عَلِیاً فَاِنَّهُ اَفْضَلُ النَّاسِ بَعْدى مِنْ ذَكَرٍ و اُنْثى ما اَنْزَلَ اللَّهُ الرِّزْقَ وَ بَقِىَ الْخَلْقُ، مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ، مَغْضُوبٌ مَغْضُوبٌ مَنْ رَدَّ عَلَىَّ قَوْلى هذا وَ لَمْ یوافِقْهُ، اَلا اِنَّ جَبْرئیلَ خَبَّرنى عَنِ اللَّهِ تَعالى بِذالِكَ وَ یقُولُ مَنْ عادى عَلِیاً وَ لَمْ یتَوَلَّهُ فَعَلَیهِ لَعْنَتى وَ غَضَبى، (وَلْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَدٍ وَ اتَّقُوا اللَّهَ، اَنْ تُخالِفُوهُ فَتَزِلَّ قَدَمٌ بَعْدَ ثُبُوتِها، اِنَّ اللَّهَ خَبیرٌ بِما تَعْمَلُونَ).
 

آیه 124 سوره ی بقره و نکات آن
یکی از نکته های مهم مسأله ی امامت این است که امامْ مِنَ اللّه است و نصب امام با جعل الهی است و به اختیار مردم نیست. این مسأله را از آیه ی شریفه ی وَ إِذْ إِبْتَلىَ إِبْرَاهیمَ رَبُّهُ بِكلَِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنّی جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَ مِن ذُرِّیتی قَالَ لَاینَالُ عَهْدِى الظَّالِمِینَ نتیجه می گیریم.
خداوند ابراهیم را به چیزی امتحان می كند و ابراهیم امر خدا را به جا می آورد و موفق از میدان آزمایش بیرون می آید.
آن گاه خداوند به ابراهیم می فرماید كه او را پیشوای مردم قرار می دهد و به امامت خلق برمی گزیند. ابراهیم عرض می كند كه پروردگارا، آیا این پیشوایى به فرزندان من هم می رسد و آیا امامت را به فرزندانم نیز ارزانى می دارى؟ خداوند می فرماید اگر شایستگى آن را داشته باشند چونین مقامی را به ایشان اعطا می كند و اگر نه عهد او هرگز به ستمكاران نخواهد رسید. پس امامت به جعل الهی است و به اختیار و انتخاب مردم نیست؛ اِنِّی جاعِلُكَ لِلنَّاسِ اِماماً.
آن هم بعد از این که حضرت ابراهیم خلیل علیه السلام به امتحان های الهی مبتلا و در آن ها موفق می شود. یك نكته همین است كه امامت به جعل الهی است.
نكته ی دیگر آن كه وقتی ابراهیم علیه السلام می پرسد كه آیا این مقام برای فرزندان و ذریه ی او نیز هست خداوند متعال می فرماید لاینالُ عَهْدِی الظَّالِمینَ.
یعنی امامت عهدی است از جانب خدا که به ظالمان نخواهد رسید. این كه عهد امامت به ستم پیشه گان و ظالمان نخواهد رسید مهم است.
آیه ی دیگری كه به امامت و جعل و نصب الهی امام اشاره می كند از سوره ی انبیاء است؛ وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئمَّةً یهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَ أَوْحَینَا إِلَیهِمْ فِعْلَ الْخَیرَْاتِ وَ إِقَامَ الصَّلَوةِ وَ إِیتَاءَ الزَّكَوةِ وَ كانُواْ لَنَا عابِدِینَ . یعنی به آن ها مقام پیشوایی دادیم تا به فرمان ما به رهبری و هدایت خلق بپردازند و به ایشان انجام دادن كارهاى نیك و مخصوصاً برپاداشتن نماز و دادن زكات را وحى كردیم و ایشان پرستنده و عبادت كننده ی ما بودند. آیه ی سوم از سوره ی سجده است؛ وَ جَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئمَّةً یهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرَُواْ وَ كانُواْ بِاَیاتِنَا یوقِنُونَ . و چون شكیبایى كردند و صبوری پیشه گرفتند و به آیات ما یقین داشتند برخى از آن ها را پیشوایانى قرار دادیم كه به فرمان ما [مردم را] هدایت مى‏كردند. مَعاشِرَ النّاسِ، اِنَّهُ اِمامٌ مِنَ اللّهِ.
امامت باید به جعل الهی باشد و امام باید منصوب خداوند باشد. كما این كه از آیاتی كه برشمردیم همین طور برمی آید.
مسأله ی دوم این که قالَ وَ مِنْ ذُرِّیتی قالَ لاینالُ عَهْدِی الظَّالِمینَ. دو چیز دیگر معلوم می شود؛ یکی این که امامت پیمانی است از جانب خدا و دوم معلوم می شود کسانی که گناه کار باشند به امامت نمی رسند. این جزو مسائل اصلی امامت است.
یکی از مسائلی كه درباره ی امام و امامت مطرح می شود این است که امامت با ولایت با وصایت با وراثت و با خلافت یک جا در معنای امام جمع می شوند و آن وقت ولایت به معنای سرپرستی و اولی بتصرف بودن است. پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرمایند مَعاشِرَ النّاسِ، اِنَّهُ اِمامٌ مِنَ اللّهِ، وَ لَنْ یتُوبَ اللّهُ عَلى اَحَدٍ اَنْكَرَ وِلایتَهُ وَ لَنْ یغْفِرَ لَهُ. مقام امامت و ولایت و خلافت و وصایت و وراثت در مورد امیرالمؤمنین و بقیه ی ائمه علیه السلام نسبت به پیامبر صلی الله علیه و آله در یک جا جمع می شود و آن وقت از احکام ولایت و امامت این است که اگر کسی منکرش باشد توبه اش قبول نمی شود .
وَ لَنْ یتُوبَ اللّهُ عَلى اَحَدٍ اَنْكَرَ وِلایتَهُ وَ لَنْ یغْفِرَ لَهُ. یعنی کسانی که ولایت و وصایت را قول نداشته باشند در این دنیا هرچه هم برای بقیه ی گناه هاشان توبه بکنند مستجبات نمی شود مگر این که ولایت و وصایت را قبول بکنند. و خداوند هرگز توبه ی کسی را که منکر ولایت او باشد قبول نمی کند و او را نخواهد آمرزید.
حَتْماً عَلَى اللَّهِ اَنْ یفْعَلَ ذالِكَ بِمَنْ خالَفَ اَمْرَهُ وَ اَنْ یعَذِّبَهُ عَذاباً نُكْراً اَبَدَ الْآبادِ وَ دَهْرَ الدُّهورِ.
 

منکر ولایت کافر است
مسأله ی دیگری که این جا معلوم می شود آن است که امامت امر خداوند است چون پیامبر صلی الله علیه و آله می فرمایند حتماً خداوند متعال كسانی را كه در مخالفت با امرش باشند نخواهد بخشید و به جهنم خواهد برد. یکی از نتایج انکار ولایتِ ولی و امامتِ امام و وصایتِ وصی و خلافتِ خلیفه و وراثتِ وارث این است که منکر نه تنها به جهنم می رود بل که جزو آتش گیره های جهنم می شود، می شود هیزم های جهنم.
کسی که منکر ولایت باشد کافر است. یعنی منکر ولایت امیرالمؤمنین علیه السلام دو خصوصیت دارد؛ اول آن كه می شود جزو هیزم های آتش جهنم و دوم این كه کافر می شود. منکر ولایت کافر است و منکر ولایت وقود، یعنی آتش گیره ی جهنم، است. إِنَّ الَّذِینَ كَفَرُواْ لَن تُغْنِی عَنْهُمْ اَمْوالُهُمْ وَ لَا اَوْلَادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَیئاً وَ اُولَئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّار . كافران را دارایی ها و فرزندانشان هرگز از عذاب خدا نرهانَد. آن ها خود هیزم آتش جهنم اند.
یا اَیهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ قُواْ اَنفُسَكُمْ وَ اَهْلِیكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الحِْجَارَةُ عَلَیهَا مَلائِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لایعْصُونَ اللَّهَ مَا اَمَرَهُمْ وَ یفْعَلُونَ مَا یؤْمَرُونَ .
اى كسانی كه ایمان آورده‏اید، خود و خانواده ی خود را از آتشى كه هیزم آن مردم و سنگ ها هستند نگه بدارید.
فرشتگانی درشت‏ گفتار و سختگیر بر آن آتش موكّل اند. هرچه خدا بگوید نافرمانى نمى‏كنند و همان مى‏ كنند كه به آن مأمور شده ‏اند.
فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا وَ لَنْ تَفْعَلُوا فَاتَّقُوا النَّارَ الَّتی‏ وَقُودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ اُعِدَّتْ لِلْكافِرینَ . و هرگاه چونین نكرده ‏اید، كه هرگز نتوانید كرد، پس بترسید از آتشى كه براى كافران مهیا شده است و هیزم آن مردمان و سنگ ها هستند. در این دو آیه ی اخیر به روشنی بیان شده است كه كافران هستند كه در كنار سنگ ها آتش گیره ی جهنم هستند و هیزم آتش جهنم می شوند. این جا پیغمبر صلی الله علیه و آله به این مسأله اشاره و استدلال می کنند و می فرمایند فَاحْذَرُوا اَنْ تُخالِفوهُ فَتَصْلُوا ناراً وَقودُهَا النَّاسُ وَ الْحِجارَةُ اُعِدَّتْ لِلْكافِرینَ. یعنی اگر با امیرالمؤمنین علیه السلام مخالفت بکنید هم کافر می شوید و هم این که آتش گیره ی جهنم می شوید.
 

شک در یکی از امامان علیهم السلام شک در همه آن ها است
نكته ی دیگر آن است كه پیامبر صلی الله علیه و آله می فرمایند وَ مَنْ شَكَّ فى واحِدٍ مِنَ الْاَئمَّةِ فَقَدْشَكَّ فِی الْكُلِّ مِنْهُمْ، وَ الشَاكُّ فینا فِی النّارِ. 
کسی که در یکی از امامان شک بکند كأنّه به همه ی آن ها شک کرده است و کسی که به ما شک بکند در آتش است. نکته ی مهمی که این جا هست حکم كلی و كامل درباره ی همه ی ائمه علیه السلام است و این كه اگر کسانی در ائمه شك بکنند در ما شك كرده اند؛ یعنی در نبوت هم شک کرده اند.
پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله مبحث نبوت و امامت را با هم مخلوط کرده اند و در یك دسته طبقه بندی كرده اند و در یك طبقه قرار داده اند و فرموده اند کسی که در یک امام شک بکند در همه ی امامان شک کرده است و کسی که در همه ی ائمه شک بکند حتماً در آتش جهنم است و چون آتش جهنم برای کفار آماده شده است چونین شخصی حتماً کافر است. مُراد از آن چه این جا شك فرموده اند آن نیست كه شخصی جایی شك بكند و شبهه ای و شكی در دلش بیاید؛ بل كه منظور آن است که شخصی كه شكی برایش پیش آمد كرده است دنبال آن نرود تا شک اش را برطرف بکند و آن را به یقین بدل بسازد.
این که هركس شک بکند در آتش می رود یعنی آن كه در شك خود می ماند. فی الواقع شک این جا به معنای انکار است. مثلاً من می گویم ناگهان شک کردم که خدا هست یا نه. این شک آدم را کافر نمی کند؛ بل که می تواند برود و شک خود را برطرف بكند و به یقین برساند. منظور از آن شک كه موجب كفر می شود شکی است که درش بماند و به ش اعتنا نکند و منکرش باشد، یعنی شکی که از دنبالش انکار باشد، و الّا تنها شک كردن معقول است و عقل آن را می پذیرد و کفرآور نیست.
 

ولایت امیرالمومنین علیه السلام هدیه ای الهی
خداوند متعال به پیامبر اكرم صلی الله علیه و آله مأموریت داد تا ایشان امامت امیرالمؤمنین علیه السلام را تبلیغ بكنند و پیامبر صلی الله علیه و آله این مأموریت را فضیلت برمی شمرند و از هدیه های اختصاصی الاهی به خودشان بیان می كنند؛ مَعاشِرَ النّاسِ، حَبانِی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهذِهِ الْفَضیلَة.
در لغت واژه ی حباء به معنای هبه و جایزه ی اختصاصی است؛ الحِباءُ هو ما یحبُو به الرجلُ صاحَبه و یكرّمه به .
و یا این كه گفته اند الحباء به معنای العطاء است. پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله می فرمایند مَعاشِرَ النّاسِ، حَبانِی اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهذِهِ الْفَضیلَةِ مَنّاً مِنْهُ عَلَىَّ وَ اِحْساناً مِنْهُ اِلَىَّ وَ لا اِلاهَ اِلاّ هُوَ، اَلا لَهُ الْحَمْدُ مِنّی اَبَدَ الْآبِدینَ وَ دَهْرَ الدّاهِرینَ وَ عَلی كُلِّ حالٍ.
رسول خدا صلی الله علیه و آله این موضوع را که مأموریت یافته اند تا ولایت حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام را ابلاغ بكنند و ایشان را به امامت معرفی بكنند به حباء، یعنی هدیه ی اختصاصی، تعبیر می كنند. این نكته خیلی جالب است. بعد از آن هم می فرمایند مَنّاً مِنْهُ عَلَىَّ وَ اِحْساناً مِنْهُ اِلَىَّ.
یعنی خدای متعال به خاطر این مسأله هم بر ایشان منت گذاشته است و هم به ایشان احسان کرده است. آن وقت درمقابل این نیكی و احسان كه خداوند نه تنها در امام منصوب كردنِ امیرالمؤمنین علیه السلام، كه در تبلیغ امامت ایشان هم روا داشته است پیامبر صلی الله علیه و آله اول اقرار می كنند به خداوندی خدا؛ لا اِلاهَ اِلّا هُوَ. و بعد می فرمایند اَلا لَهُ الْحَمْدُ مِنِّى اَبَدَالْآبِدینَ وَ دَهْرَالدّاهِرینَ وَ عَلی كُلِّ حال؛ به خاطر چونین لطفی و عنایتی بایستی ایشان در همه جا و همه وقت و تمام احوال خدا را شکر بکنند و حمد بگویند.
عَنْ سُلَیمَانَ ابْنِ حَفْصٍ الْمَرْوَزِی قَالَ سَمِعْتُ اَبَاالْحَسَنِ، مُوسَى ابْنَ جَعْفَرٍ علیه السلام، یقُولُ مَنْ زَارَ قَبْرَ وَلَدِی عَلِی علیه السلام كَانَ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ سَبْعُونَ (سبعین) حِجَّةً مَبْرُورَةً. قُلْتُ سبعین (سَبْعُونَ) حِجَّةً مَبْرُورَةً؟ قَالَ نَعَمْ، سبعین اَلفَ (سَبْعُونَ اَلْفَ) حِجَّةٍ. قُلْتُ سبعین اَلفَ (سَبْعُونَ اَلْفَ) حِجَّةٍ؟ قَالَ فَقَالَ رُبَّ حِجَّةٍ لَاتُقْبَلُ، مَنْ زَارَهُ اَوْ بَاتَ عِنْدَهُ لَیلَةً كَانَ كَمَنْ زَارَ اللَّهَ فِی عَرْشِهِ. قُلْتُ كَمَنْ زَارَ اللَّهَ فِی عَرْشِهِ؟ قَالَ نَعَمْ، اِذَا كَانَ یوْمُ الْقِیامَةِ كَانَ عَلَى عَرْشِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ اَرْبَعَةٌ مِنَ الْاَوَّلِینَ وَ اَرْبَعَةٌ مِنَ الْآخِرِینَ، فَاَمَّا الْاَوَّلُونَ فَنُوحٌ وَ اِبْرَاهِیمُ وَ مُوسى وَ عیسى، وَ اَمَّا الْاَرْبَعَةُ الْآخَرُونَ فَمُحَمَّدٌ وَ عَلِی وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَینُ، ثُمَّ یمَدُّ الْمِطْمَرُ فَیقْعُدُ مَعَنَا زُوَّارُ قُبُورِ الْاَئِمَّةِ اِلَّا اَنَّ اَعْلَاهَا دَرَجَةً وَ اَقْرَبَهُمْ حبوةً زُوَّارُ قَبْرِ وَلَدِی عَلِی علیه السلام.
سلیمان ابن حفص مروزی روایت كرده است كه از حضرت ابوالحسن، موسى ابن جعفر علیه السلام، شنیدم كه ایشان می فرمود هركه قبر فرزندم، على علیه السلام، را زیارت بكند نزد خدای عزوجل برایش هفتاد حج مبرور ثبت است. گفتم هفتاد حج مبرور؟ فرمود آرى، هفتادهزار حج مبرور.
گفتم هفتادهزار حج؟ می گوید كه ایشان فرمود چه بسا حجى كه مقبول نباشد. هركه او را زیارت كند یا كنار قبرش بماند هم چون كسى است كه خداوند را در عرش او زیارت كرده باشد. گفتم هم چون كسى كه خدا را در عرش زیارت كرده است؟ فرمود آرى. چون روز قیامت بشود بر عرش خدای عزوجل چهار كس از اولین و چهار كس از آخرین باشند؛ از اولین نوح و ابراهیم و موسى و عیسى و آن چهار كس دیگر محمد و على و حسن و حسین.
سپس بساطى دراز بكنند و زائرین قبور ائمه با ما بنشینند؛ مگر آن كه بلندترین درجه ها و نزدیك ترین آن ها به ما در عطا از آنِ زائرین قبر فرزند من، علی علیه السلام، باشد. یعنی بالاترین درجه ها و نزدیک ترین ها از نظر حبوة کسی است که زائر قبر علی ابن موسی الرضا علیه السلام بوده باشد؛ حتی امام علیه السلام این جا می فرمایند كه زیارت امام رضا علیه السلام از زیارت امام حسین علیه السلام هم بالاتر است که البته دلایل دیگری دارد .
علی ای حال این كه حبوة به معنای هدیه است؛ عطا و هدیه ای اختصاصی که خداوند متعال هبه می كند.
 

امیر المومنین علیه السلام با فضیلت ترین خلق
مَعاشِرَ النّاسِ، فَضِّلُوا عَلِیاً فَاِنَّهُ اَفْضَلُ النَّاسِ بَعْدى مِنْ ذَكَرٍ و اُنْثى ما اَنْزَلَ اللَّهُ الرِّزْقَ وَ بَقِىَ الْخَلْقُ. نكته ای كه این جا هست همان است كه پیش تر اشاره كرده بودیم. چون پیغمبر اسلام صلی الله علیه و آله هم از نظر خَلق و هم به لحاظ خُلق، هم از منظر ناسوتی و هم از مرتبه ی جبروتی و لاهوت، اشرف مخلوقات هستند پس آن كس كه جانشین ایشان است باید در تمام این مراتب برترینِ خلق و افضل النّاس باشد.
لذا پیامبر صلی الله علیه و آله می فرمایند که فَضِّلُوا عَلِیاً. بعضی از مترجمین محترم این عبارت را این گونه معنا کرده اند كه فضیلت بدهید. البته چونین ترجمه ای غلط نیست اما برگردانِ بدی است و تمام مطلب را نمی رساند. ما این طور معنا می كنیم كه بالاتر بدانید، برتر بدانید.
اِنَّهُ اَفْضَلُ النَّاسِ بَعْدى مِنْ ذَكَرٍ و اُنْثى ما اَنْزَلَ اللَّهُ الرِّزْقَ وَ بَقِىَ الْخَلْقُ؛ مادام که آفرینش هست و روزی از آسمان می رسد علی علیه السلام برترین است و افضل است. این نکته خیلی مهم است. به دلیل آن كه پیامبر اسلام صلی الله علیه و آله اشرف مخلوقات است جانشین ایشان بعد از خودشان می بایست برترین و اشرف مخلوقات باشد.
منکر امام علیه السلام و امامت ملعون است
مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ، مَغْضُوبٌ مَغْضُوبٌ مَنْ رَدَّ عَلَىَّ قَوْلى هذا وَ لَمْ یوافِقْهُ. منکران امامت مورد لعن و مطرود هستند. باید به تفصیل درباره ی لعن و غضب صحبت بکنیم و بررسی بكنیم که چه قدر در روایات ملعون و مغضوب داریم.
و السلام علیکم و رحمة اللّه و برکاته.
 

خلاصه درس هشتم:
1- امامت به جعل الهی است؛ نه به اختیار و انتخاب مردم. یکی از دلایلش این آیه ای است که خداوند متعال در سوره بقره می فرماید: "إِنِّی جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً". 
در خطابه هم داریم: " مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّهُ إِمامٌ مِنَ اللّهِ " امام باید به جعل الهی باشد و این نکته از آیات 124 بقره و از 24 سجده و 73 انبیاء بر می آید.
"وَ جَعَلْناهُمْ أَئِمَّةً یهْدُونَ بِأَمْرِنا ..." و "وَ جَعَلْنا مِنْهُمْ أَئِمَّةً یهْدُونَ بِأَمْرِنا ... "
2- " قالَ وَ مِنْ ذُرِّیتی‏ قالَ لا ینالُ عَهْدِی الظَّالِمینَ" معلوم می شود کسانی که گنه کار باشند، به امامت نمی رسند.
3- "مَعاشِرَالنّاسِ، إِنَّهُ إِمامٌ مِنَ اللّهِ، وَلَنْ یتُوبَ اللّهُ عَلى أَحَدٍ أَنْكَرَ وِلایتَهُ وَلَنْ یغْفِرَ لَهُ" خداوند هرگز توبه کسی را که منکر ولایت او باشد قبول نمی کند و او را نخواهد آمرزید "حَتْماً عَلَى اللَّهِ أَنْ یفْعَلَ ذالِكَ بِمَنْ خالَفَ أَمْرَهُ وَأَنْ یعَذِّبَهُ عَذاباً نُكْراً أَبَدَا الْآبادِ وَ دَهْرَ الدُّهورِ" منکر ولایت امیرالمومنین علیه السلام و ولایت ایشان دو مورد خصوصیت دارد یک خصوصیتش این است که می شود جز هیزم های آتش جهنم و یکی هم کافر می شود. منکر ولایت کافر است و منکر ولایت و قود- وقود یعنی آتش گیره جهنم- است. در قرآن داریم: "إِنَّ الَّذینَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِی عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَیئاً وَ أُولئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ" پیامبر صلی الله و علیه و آله و سلم در ادامه می فرمایند: "فَاحْذَرُوا أَنْ تُخالِفوهُ. فَتَصْلُوا ناراً وَقودُهَا النَّاسُ وَالْحِجارَةُ أُعِدَّتْ لِلْكافِرینَ" یعنی اگر مخالفت با امیرالمومنین علیه السلام کنید، هم کافر می شوید؛ هم آتش گیره جهنم می شوید. "وَمَنْ شَكَّ فى واحِدٍ مِنَ الْأَئمَّةِ فَقَدْ شَكَّ فِى الْكُلِّ مِنْهُمْ، وَالشَاكُّ فینا فِى‏النّارِ" کسی که در یکی از ائمه شک کند، در همه آن ها شک کرده است؛ کسی که در ما شک کند، در آتش است. منظور از این شک، شکی است که در آن بماند و اعتنا نکند و منکر باشد.
4- "مَعاشِرَالنّاسِ، حَبانِىَ‏اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهذِهِ الْفَضیلَةِ مَنّاً مِنْهُ عَلَىَّ وَ إِحْساناً مِنْهُ إِلَىَّ وَلا إِلاهَ إِلاّهُوَ، أَلا لَهُ الْحَمْدُ مِنِّى أَبَدَ الْآبِدینَ وَدَهْرَالدّاهِرینَ وَ عَلى‏ كُلِّ حالٍ" پیغمبر اکرم صلی الله و علیه و آله و سلم، تبلیغ امیرالمؤمنین علیه السلام و امامت شان را از هدیه های اختصاصی الهی به خودشان می دانند؛ در ضمن می فرمایند خدای متعال به خاطر این مأموریت هم به من منت گذاشته هم به من احسان کرده است. آن گاه در برابر این نیكی و احسان می فرمایند: "لا إِلاهَ إِلاّ هُوَ، أَلا لَهُ الْحَمْدُ مِنِّى أَبَدَ الْآبِدینَ وَ دَهْرَ الدّاهِرینَ وَ عَلى‏ كُلِّ حالٍ"
5- "َإِنَّهُ أَفْضَلُ النَّاسِ بَعْدى مِنْ ذَكَرٍ و أُنْثى ما أَنْزَلَ اللَّهُ الرِّزْقَ وَبَقِىَ الْخَلْقُ" پیغمبر صلی الله و علیه و آله و سلم اشرف مخلوقات است، از نظر خَلق و خُلق؛ از نظر ناسوت و جبروت و لاهوت. جانشین شان نیز باید در تمام این نکته ها، افضل خلق و افضل ناس باشد. این جاست كه می فرمایند مادامی که آفرینش، آفرینش است و روزی از آسمان می رسد، علی افضل است و برترین است. بعد می فرمایند: منکران امامت مورد لعن و طرد هستند: "مَلْعُونٌ مَلْعُونٌ، مَغْضُوبٌ مَغْضُوبٌ مَنْ رَدَّ عَلَىَّ قَوْلى هذا وَلَمْ یوافِقْهُ."
 

منبع : وبگاه خطابه غدیر