شنبه, 13 شهریور 1395 ساعت 12:11
خواندن 391 دفعه

ذيحجة، ماه شگفتی ها

ماه ذيحجه، آخرين ماه از سال هجري قمري است که متبرک است به فريضه الهي حج و وقايع و افتخاراتي که در اين ماه مبارک نصيب امام اول مسلمين حضرت علي(علیه السلام) گرديده است.

از جمله افتخاراتي که نصيب امام(علیه السلام) گرديد، ابلاغ سوره برائة به مشرکين مکه در اولين روز از ماه ذيحجه مي‌باشد.

افتخار ديگر، عقد آن حضرت با دختر پيغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) است که به روايتي در روز اول و به روايتي ديگر در روز ششم اين ماه به وقوع پيوسته است.
ديگري، بستن در خانه‌هاي صحابه است که به به خانه خدا و مسجد شريف باز مي‌شد‌؛ غير از خانه علي(علیه السلام) که اين اتفاق نيز در روز عرفه يعني نهم اين ماه بزرگ به وقوع پيوست.
نکته ديگر زفاف علي ابن ابيطالب(علیه السلام) با فاطمه زهرا(سلام الله علیها) در شب نوزدهم اين ماه اتفاق افتاده است.
يکي از اتفاقات مهم نيز خوابيدن حضرت علي(علیه السلام) در بستر رسول خدا(صلی الله علیه وآله) است که در شب بيست وچهارم اين ماه اتفاق افتاد وبه «ليلة المبيت» معروف است و هجرت پيامبر اسلام به مدينه ـ که مبدأ تاريخ مسلمين و سرآغاز عظمت اسلام است ـ از همان شب شروع شد.
در عظمت آن شب پيغمبر اکرم(صلی الله علیه وآله) فرمود: هر نفسي که علي(علیه السلام) در آن شب مي‌کشد از عبادت جهانيان برتر بود، زيرا با اين عمل، حضرت علي(علیه السلام) حاضر شد جان خود را فداي حضرت محمد(صلی الله علیه وآله) نمايد.
يکي ديگر از افتخارات آن حضرت در اين ماه، نزول سوره «هل اتي» در شأن وي و خاندان شريفش بود که در بيست وپنجم اين ماه واقع شد و باعث آن ايثار و فداکاري بزرگي بود که آن حضرت و خانواده بزرگوارش در ظرف سه روز که روزه نذري داشتند، در موقع افطار، غذاي خود را در راه خدا به مسکين، يتيم و اسير دادند و خود با آب، روزه گشوده و با گرسنگي سر کردند. از ديگر افتخارات آن حضرت در اين ماه، خاتم‌بخشي وي مي‌باشد که آيه شريفه «‌انما وليکم الله و رسوله واللذين آمنوا اللذين يقيمون الصلوة و يؤتون الزکوة و هم راکعون» که دليل بر اثبات امامت و ولايت آن حضرت مي‌باشد نيز درباره وي نازل گرديد.
مهمترين افتخاري که نصيب حضرت علي(علیه السلام) در اين ماه گرديد، رسيدن به مقام و جايگاه امامت بود که در واقعه «غدير خم» رخ داد و پيامبر اسلام در برابر چندين هزار مسلمان، دستان حضرت علي(علیه السلام) را بالا برد و فرمود: «من کنت مولاه فهذا علي مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه و انصر من نصره و اخذل من خذله».
يعني « هر کس که من مولاي او هستم، علي نيز مولاي اوست. خدايا دوست بدار هر که علي را دوست دارد و دشمن بدار هر که علي را دشمن دارد و ياري ده هر که علي را ياري دهد و منکوب کن هر که ترک ياري علي نمايد».
از افتخارات ديگري که در بيست و چهارم اين ماه نصيب حضرت علي(علیه السلام) گرديده ؛ موضوع مباهله و نزول آيه شريفه «انفسنا» مي‌باشد و خلاصه آن اين است که پس از مباحثه طولاني پيامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) با نصاري، وقتي نتيجه‌اي حاصل نشد و نصاري اصرار ورزيد؛ آيه «انفسنا» به شرح ذيل نازل گرديد:
«فمن حاجک من بعد جائک من العلم فقل تعالوا ندع ابنائنا و ابنائکم و نسائنا و نسائکم و انفسنا و انفسکم ثم نبتهل فنجعل لعنة الله علي الکاذبين»؛ يعني «اي پيامبر، هر کس پس از علم تو بر حقانيت خويش از اين پس با تو محاجه و مکابره کند، بگو بيائيد شما و فرزندان و زنان و کساني که بــــه منزله جان خــــود آنها را دانسته و گرامي مي‌شماريم حاضر کنيم و در حق يکديگر نفرين نمائيم تا هر يک از ما وشما باطل است نابود گردد».
در اين آيه منظور از «ابنائنا» حسنين(علیه السلام) و منظور از «نسائنا» حضرت فاطمه زهرا(سلام الله علیها) است و منظور از « انفسنا» حضرت علي(علیه السلام) مي‌باشد که خداوند متعال او را به منزله نفس شريف و جان گرامي پيامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) اعلام نموده است.
چرا که به روايات متعدد پيامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) به جز حضرت علي(علیه السلام)، حضرت فاطمه(سلام الله علیها)، حضرت امام حسن(علیه السلام) وحضرت امام حسين(علیه السلام) کسي را با خود به مباهله نبرده است.
و از اين‌که نصاري حاضر به مباهله با پيامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) نشد و تسليم گرديد‌؛ مبين نبوت پيامبر و امامت علي(علیه السلام) و حسنين است که از شخصيت والايي برخوردار بوده‌اند که جذبه آنها نيز دشمنان اسلام را ناکام وبه عقب مي‌راند.
پيام اين واقعه اين است‌: وقتي پس از پيامبر اکرم(صلی الله علیه وآله) شخصي مانند حضرت علي(علیه السلام) که به منزله نفس شريف و جان گرامي آن حضرت در بين امت باشد‌؛ از هر کس شايسته‌تر به مقام امامت در بين امت خواهد بود.
آري اينها تمام افتخاراتي است که در ماه ذيحجه نصيب مولاي متقيان علي(علیه السلام) گرديد وجمع شدن اين همه اتفاق در يک ماه خاص وبراي يک شخص از عجايبي است که رموز الهي پاسخگوي آن مي‌باشد.

منبع : دارالعرفان

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن