شنبه, 16 ارديبهشت 1396 ساعت 08:06
خواندن 1010 دفعه

شخصیت و آثار علمای امامیه در شبه‌ قاره (قرن 11 و 12 هجری)

این نوشتار شامل چکیدۀ پایان نامه ای است که به قلم سید نعیم حیدر رضوی نگاشته شده و آقایان سید ولی الحسن رضوی به عنوان استاد راهنما و سید شجاعت حسین رضوی به عنوان استاد مشاور وی را همراهی کرده اند. تاریخ دفاع تیر ماه 1386 می باشد.

 

چکیده:
شبه قاره هند در طول تاریخ پس از ظهور اسلام، پذیرای مسلمانان بسیار، به ویژه شیعیان، بوده است؛ و علمای شیعه در این سرزمین، خدمات ارزشمندی به جهان اسلام ارائه کرده اند. این پژوهش تلاش کرده است با استفاده از روش کتابخانه ای، علاوه بر تبیین وضعیت سیاسی و اجتماعی شبه قاره هند در قرن 11 و 12 هجری، زندگی علمای امامیه و همچنین اقدامات، اندیشه ها و افکار آنان را در این سرزمین مورد بررسی قرار دهد. ویژگی مهم شیعیان شبه قاره در قرن یازدهم هجری آن است که به علت اختلافات شدید مذهبی، در وضعیت نامناسبی بوده و غالباً مجبور بودند که در تقیه زندگی کنند. در این روزگار، علما به جرم تشیع زندانی شده و گاهی به شهادت می رسیدند. در این پژوهش زندگی نامه و آثار 24 نفر از علمای شیعه در قرن یازدهم ذكر شده است؛ مجموع آثار شیعیان در این زمان به 294 اثر می رسد که اصلی ترین و بیشترین آنها متعلق به قاضی نورالله شوشتری، معروف به شهید ثالث است، كه بالغ بر 150 اثر می باشد. در قرن دوازدهم فضای بازتر و مناسب تری برای شیعیان فراهم گردید؛ و بدین ترتیب، کثرت علمای شیعه، موجب افزایش آثار و خدمات آنها شده است. این رساله، زندگی و آثار 21 نفر از علمای امامیه در این قرن را مورد بررسی قرار داده که از جمله می توان به ابوالقاسم تستری حسینی، ثابت علی شاه، ذاکر علی جون، عبدالغنی کشمیری، غلام حسین طباطبایی و نعمت الله سیدآقایی اشاره کرد. در این قرن علمای امامیه بیش از 369 اثر در زمینه های مختلف فقهی، دینی، تاریخی، فلسفی، ادبی، ادعیه و طب، از خود برجای گذاشته اند. بیشترین اثر در این قرن به شیخ محمدعلی حزین با بیش از 220 اثر تعلق دارد. برخی از علمای امامیه در این قرن، از نجف، شوشتر، اصفهان، شیراز و دیگر شهرهای شیعه¬نشین به این منطقه مهاجرت کرده، و با توجه به فضای مناسب به وجود آمده خدمات ارزشمندی ارائه نموده اند.

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن