چهارشنبه, 12 آبان 1395 ساعت 10:14
خواندن 227 دفعه

پرسش هایی درباره امام زمان

پرسش:

معني «عدمه منا» و آيه «امن يجيب ...» چيست؟ امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) هم كنيه چه كسي است؟ و نويسنده كتاب منتخب الاثر چه كسي است؟

 

پاسخ:

يكي از مباحثي كه در بحث امامت مطرح است اين است كه وجود امام لطف و رحمتي است از طرف پروردگار به خاطر اين كه امام فردي كامل و صالحي است كه از طرف خداوند به تدبير شؤونات انسان ها مي پردازد، اقامه عدل مي كند، رفع ظلم و ظالم مي كند، و شريعت و دين را از تحريف و زيادي و نقصان حفظ كرده و شبهات موجود در دين را ازاله نموده و تفسير واقعي قرآن را عهده دار مي باشد و الطاف ديگري كه از وجود پربركت امام حاصل مي شود. و تمام فيوضات الهي از طريق آن حضرت به ديگران افاضه مي‌گردد: « ببقائه بقيت الدنيا و بيمنه رزق الوري و بوجوده ثبتت الارض و السماء»(1) به وسيله آن حضرت دنيا پا بر جاست و به بركت آن حضرت ديگر مخلوقات روزي داده مي شوند و با بودن او آسمان و زمين استوار و پا بر جاست. پس وجود چنين نعمتي در ميان بندگان خدا واقعاً لطف بسيار بزرگي از طرف پروردگار متعال مي باشد.

و لذا محقق طوسي در متن تجريد الاعتقاد در اين مورد مي گويد: «وجوده لطف، و تصرّفه لطف آخر، وعدمه منّا»(2) يعني وجود امام در ميان مردم نعمت و رحمت بزرگي است و تصرف امام در امور مردم نعمتي ديگر است.

خواجه نصيرالدين طوسي در توضيح «عدمه منا» مي گويد: «غيبت و عدم حضور حضرت مهدي ـ عليه السلام ـ از طرف خداوند نيست و از طرف خود امام هم نيست بلكه از طرف مكلفين و مردم مي باشد از خوف و ترس اينكه مردم از او اطاعت نكنند مي باشد و وقتي موانع غيبت از طرف مردم از بين رفت ظهور واقع مي شود.»(3)

بنابراين معناي جمله مورد نظر اين است كه علت غيبت امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) خود مردم هستند و مردم هستند كه با رفتار و اعمال خود مانع ظهور امام مي شوند چنانكه خود حضرت صاحب الزمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) در اين باره فرموده اند: اگر چنانچه شيعيان ما كه خداوند توفيق طاعت شان دهد، در راه ايفاي پيماني كه بر دوش دارند همدل مي شدند يُمن ملاقات ما از ايشان به تاخير نمي افتاد و سعادت ديدار ما زودتر نصيب آنان مي گشت، ديداري بر مبناي معرفتي راستين و صداقتي از آنان نسبت به ما، پس ما را از ايشان دور نمي دارد مگر آن دسته از اعمال آنان كه ما را ناپسند و نا خوشايند است...»(4)

 

معني آيه امن يجيب المضطر اذا دعاه و يكشف السوء اين دعا در آيه 62 سوره نمل مي باشد و معني آن اين است كه «(آيا بت هايِ بي ارزش بهترند) يا كسي كه دعاي مضطر و درمانده را به اجابت مي رساند و گرفتاري و بلا را برطرف مي كند؟»

آري در آن هنگام كه تمام درهاي عالم به روي انسان بسته مي شود و از هر نظر درمانده و مضطر مي گردد، تنها كسي كه مي تواند قفل مشكلات را بگشايد و نور اميد در دل ها بپاشد، ذات پاك خداوند است.

در بعضي از روايات اين آيه تفسير به قيام حضرت مهدي ـ عليه السلام ـ شده. در روايتي از امام صادق ـ عليه السلام ـ چنين آمده «اين آيه در مورد مهدي نازل شده، به خدا سوگند مضطر او است، هنگامي كه در مقام ابراهيم دو ركعت نماز بجا مي آورد و دست به درگاه خداوند متعال بر مي دارد دعاي او را اجابت مي كند و ناراحتي ها را برطرف مي سازد...»(5)

 

اما اينكه امام هم كنيه چه كسي است؟دراين مورد حديثي از پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ وارد شده است كه مي فرمايند: «مهدي از فرزندان من است، اسم او اسم من است و كنيه او كنيه من است و شبيه ترين مردم به من است از نظر خُلق و خوي...»(6) پس طبق اين حديث نام حضرت مهدي همان نام پيامبر است و كنيه او همان كنيه پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ مي باشد.

 

پاورقی:

1. مفاتيج الجنان، چاپ فيض، ص140، دعاي عدیله

2. طوسي، شرح تجريد الاعتقاد، انتشارات حديث، ص 362.

3. خرازي، سيدمحسن، همان، ص 148، به نقل از رسالة الامامة، فصل 3، ص 25.

4. صدر، محمد، تاريخ غيبت كبري، ترجمه سيد حسن افتخار زاده، نشر نيك معارف، 1371، ص196.

5. عبدالعلي بن جمع، تفسير نوراثقلين، مطبعه علميه قم، ج 4، ص 94.

6. صافي گلپايگاني، لطف الله، منتخب الاثر، انتشارات حضرت معصومه، ص 236.

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن