چهارشنبه, 28 مهر 1395 ساعت 12:22
خواندن 250 دفعه

وجوب بهشت بر عزاداران حسینی

پرسش:

آيا درست است كه اگر كسي از ته دل براي حسين ـ عليه السلام ـ اشك بريزد بهشت بر او واجب مي شود؟

پاسخ:

براي اينكه پاسخ به خوبي روشن گردد لازم است دو امر به خوبي بيان شود: الف: ثواب گريه كردن بر امام حسين ـ عليه السلام ـ . ب: شرايط گريه كردن و انگيزة گريستن بر امام حسين ـ عليه السلام ـ.

ترديدي نيست كه گريه كردن بر امام حسين ـ عليه السلام ـ اجر و پاداش بس بزرگ و بي شماري دارد كه انسان چه بسا از توصيف و بيان حقيقت آن عاجز است و ممكن است در دنيا همة حقايق و عظمت قيام امام حسين و پاداشي كه خداوند براي عزاداران و گريه كنندگان بر آن بزرگوار قرار داده، براي ما معلوم نگردد و آنچه ما درك مي كنيم و روايات بيانگر آن است فقط گوشه اي از عظمت قيام عاشورا، و پاداش عزاداران حسيني مي باشد. به دو روايت در اين باره توجه فرمائيد: امام صادق ـ عليه السلام به جعفر بن عفان (كه يكي از مرثيه سرايان امام حسين ـ عليه السلام ـ بود) فرمود: «اي جعفر..... به من خبر رسيده است كه تو در رثاي حسين ـ عليه السلام ـ شعر ميگوئي و نيكو ميگوئي؟ گفت آري، خدا مرا فداي تو كند! فرمود: بخوان! پس من (جعفر) شعر براي حضرت خواندم و او بگريست و كسانيكه اطراف آن حضرت بودند بگريستند و اشكها بر روي محاسن آن حضرت جاري شد، آنگاه فرمود: اي جعفر! سوگند به خدا كه فرشتگان حاضر بودند و سخن تو را دربارة حسين ـ عليه السلام ـ مي شنيدند و بگريستند چنانكه ما گريستيم و بيشتر هم، و به راستي خداوند در اين ساعت برتو بهشت را واجب گردانيد و تو را آمرزيد اي جعفر! سپس آن حضرت فرمود: آيا بيش از اين بگويم؟ عرض كردم: بلي اي آقاي من! امام عليه السلام فرمود: هيچ كس نيست كه دربارة حسين ـ عليه السلام ـ شعري بگويد و بگريد و بگرياند مگر اينكه خداوند بهشت را بر او واجب گرداند و او را بيامرزد.»(1)

و نيز از امام رضا ـ عليه السلام ـ نقل شده كه فرمود: «هر كس ترك كند سعي در قضاي حوائج خود را در روز عاشورا (مشغول عزاداري و بر پايي مجالس عزا و گريه بر امام حسين ـ عليه السلام ـ گردد) خداوند حوايج دنيا و آخرت او را بر آورد و هر كس روز عاشورا روز مصيبت و اندوه و گرية او باشد خداوند روز قيامت را روز شادي و سرور او قرار دهد، پس چشم او به سبب ما در بهشت روشن شود.... »(2)

امّا شرايط و انگيزة گريه كردن: آن چه نبايد از نظر دور داشت اينست كه هر گريه كردن و گريه نمودن براي امام حسين ـ عليه السلام ـ بدون تحقق شرايط و انگيزة معقول و مناسب آن نمي تواند موجب آن همه پاداش و ثواب هايي كه در روايات به بخشي از آن اشاره شده است بشود، اگر چه بدون ثواب و اجر نخواهد بود. و لذا نبايد از مسأله عزاداري و گريه كردن بر امام حسين ـ عليه السلام ـ سوء استفاده و به تعبير بهتر برداشت بد و ناصواب بشود، به گونه اي كه متأسفانه در بعضي محافل و مجالس مشاهده مي شود و به بيان علامة شهيد آيت الله مرتضي مطهري ـ قدس سرّه ـ: «.... امام حسين ـ عليه السلام ـ و قيام او را به كلي دگرگون مي كند و آن حضرت را به صورت سنگر گناهكاران در مي آورد، قيام او را كفّارة عمل به ديگران قرار مي دهد: امام حسين كشته شد كه گناه كاران از عذاب الهي بيمه شوند! جواب گوي گناهي گناه كاران باشد. به گونه اي كه به شخصي گفتند تو چرا نماز نمي خواني، روزه نمي گيري، مشروب مي خوري؟ گفت من؟! شب جمعه در هيئت، سينه زني سه ضربة مرا نديدي؟! اين همان فكر مسيحي است كه حضرت عيسي ـ عليه السلام ـ را فديه و كفارة گناهان مسيحيان مي دانند. چيزي كه هست فرق ما با مسيحيان اينست كه مي گوئيم يك بهانه لازم است، به قدر يك بال مگسي اشك بريزد و همان كافي است كه جواب دروغگويي ها، خيانتها، شراب خواريها، رباخواريها، ظلم ها و آدمكشي ها، و بي انصافي هاي فراوان بشود! و مكتب امام حسين ـ عليه السلام ـ به جاي اينكه مكتب احياء احكام دين باشد، مكتب «اشهد انّك قد اقمت الصلوة و اتيت الزكات و امرت بالمعروف و نهيت عن المنكر» باشد و همانطور كه خودش فرمود: «هدف من از حركت و قيامم اينست كه امر به معروف و نهي از منكر نمايم» مكتب ابن زياد سازي و گناه كار پروري باشد.»(3)

بنابر اين گريه و اشك كسي موجب بهشت و همنشيني با امام حسين ـ عليه السلام ـ خواهد شد كه اولاً، گريه اش آميخته با اعتقاد صحيح و شناخت درست و عمل صالح باشد و اشكي كه مي ريزد به منزلة آه حسرتي در برابر كوتاهي ها و بي توجهي هايي باشد كه ممكن است در زندگي در برابر خدا و اولياي الهي نموده باشد، وانگهي آن اشك ناقابل را در لفافة نوراني غربت امام حسين ـ عليه السلام ـ و اهل بيت مظلوم آن بزرگوار قرار داده و به پيشگاه خداوند كريم عرضه ميدارد و خداوند هم به واسطة آن بزرگوار رحمت بي كران ايزدي بهشت را بهاي آن قرار مي دهد.

و ثانياً، گريه كردن و گرياندن به انگيزة زنده نگهداشتن و تجليل از خاطرة بزرگ و درد آور عاشورا باشد. «تا هدف كلّي اين نهضت براي هميشه زنده بماند و امام حسين ـ عليه السلام ـ هر سال در ميان مردم به اينصورت ظهور كند و (در واقع) مردم از حلقوم او بشنوند كه: (الا ترون انّ الحق لا يعمل به، و انّ الباطل لا يتناهي عنه)، و مردم هميشه (و در هر محرم) بشنوند: (لا اري الموت الاسعادة و الحياة مع الظالمين الا برما)(4) مردم بشنوند اين ندائي را كه با حماسه سروده شده است و ببينند اين تاريخي را كه با خون نوشته شده است.»(5)

بنابر اين راست است كه گريه كردن، اما با وجود شرايط و تحقق انگيزة آن، از ته دل و عمق جان كه بيانگر حقيقت باور انسان گريه كننده و گواه بر صداقت كردار اوست موجب واجب شدن بهشت ميگردد.

 

پی نوشت ها :

1. قمی، شیخ عباس ، دمع السجوم و ترجمة نفس المهموم، ص 44.

2. همان ، ص45.

3. مطهری، مرتضی، حماسة حسيني، ج3، ص 257.

4. آيا نمي بينيد که به حق عمل نميگردد و از باطل باز داشته نمي شود. مرگ را به جز سعادت چيز ديگري نميدانم، و زندگي با ستمگران را جز ننگ و عار نمي دانم.

5. مطهری، همان، ص 260.

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن