سه شنبه, 16 شهریور 1395 ساعت 11:00
خواندن 280 دفعه

ارشاد و مقام هدایت‏گری امام حسن مجتبی

امام مجتبی (علیه السلام) مانند سایر اولیاء خدا که به اذن خدایتعالی به امر مهم ارشاد و هدایت می‏پردازند که در زیارت جامعه می‏خوانیم و الی سبیله ترشدون، یعنی: «شما امامان معصوم کارتان ارشاد مردم براه خدا و هدایت آنان به راه صواب است» در تمام حالات و تدبیرهای گوناگون، مردم را بسوی خدا و راه صواب ارشاد و هدایت می‏کرد.

یک روز امام حسن و امام حسین (علیه السلام) بر پیرمردی گذشتند که مشغول وضو بود ولی احکام و آداب وضو را نمی‏دانست. در نظر گرفتند، او را ارشاد کنند و طریقه‏ی وضو گرفتن را باو یاد دهند، که خجالت هم نکشد، لذا به منازعه پرداختند و هر کدام به یکدیگر می‏گفتند من از تو بهتر وضو می‏گیرم، آنگاه به آن پیرمرد فرمودند: تو میان ما قضاوت و ببین کدام بهتر وضو می‏گیریم.

همینکه آن پیرمرد وضو گرفتن ایشان را دید، گفت انصافا که شما هر دو، وضو را صحیح می‏گیرید. من، پیرمرد و جاهلم که هنوز وضو گرفتن را یاد نگرفته‏ام و اینک به دست شما یاد گرفتم، و اینکه از وضوی گذشته توبه می‏کنم. بدین طریق و تدبیر، امام مجتبی (علیه السلام) و برادرش، آن پیرمرد را ارشاد کردند.

در سطور گذشته یادآور شدیم که چگونه امام مجتبی (علیه السلام) مرد شامی گمراه و تحریک شده‏ی معاویه را با نرمی و حلم و فرمایشات عاطفه‏برانگیز، به راه صواب کشاند که از دوستان آن حضرت و معتقد به امامت و ولایت آن بزرگوار گردید. حتی نزدیک احتضار، آن کلمات ارشادانه و مواعظ هدایت‏گر را به جناده که در کتب حدیث آمده [1]  بیان فرمود.

 

پی نوشت:

[1] منتهی الامال.

 

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن