یکشنبه, 13 آبان 1397 ساعت 17:53
خواندن 23 دفعه

ابن تیمیه از نامشروع دانستن قیام امام حسین تا حکم به قیام علیه حاکمان مسلمان

ابن تیمیه پایه گذار اندیشه سلفی با وجود نا مشروع و غلط دانستن قیام امام حسین (علیه السلام) ضد یزید خود فتوا به قیام ضد حاکمان مسلمان مغول صادر می کند به این بهانه که آنها به برخی از احکام شریعت پایبند نیستند.
نويسنده : سید ابوالفضل حسینی

ابن تیمیه قیام امام حسین (علیه السلام) را خلاف مصلحت امت می داند و می گوید مناسب بود که ایشان در ایام فتنه مثل بسیاری از صحابه و تابعین سکوت می کرد و خود را کنار می کشید.
ولم یکن فی الخروج لا مصلحة دین ولا مصلحة دنیا بل تمکن أولئک الظلمة الطغاة من سبط رسول الله صلى الله علیه وسلم حتى قتلوه مظلوما شهیدا وکان فی خروجه وقتله من الفساد ما لم یکن حصل لو قعد فی بلده[1]
و در قیام امام حسین (علیه السلام) ، نه مصلحت دین بود و نه مصلحت دنیا؛ بلکه این ظالمین سرکش بر ضد نوه رسول خدا قدرت پیدا کردند تا این که او را مظلوم و شهید کردند ؛ و در قیام او و کشته شدن او آن قدر فساد بود که اگر در شهر خود نشسته بود آن قدر فساد نمی شد !!!
خلاصه اینکه ابن تیمیه معتقد است که اولاً در ایام فتنه باید سکوت کرد و ثانیاً بر ضد حاکمان مسلمان قیام نکرد و از همین رو به زعم وی قیام امام حسین (علیه السلام) نیز به مصلحت نبود.
نقد و بررسی:
اما در نقد این سخنان باید گفت که اولاً قیام امام حسین (علیه السلام) برای حفظ دین از انحراف بوسیله بنی امیه بود که به شریعت اعتقادی نداشتند و در عمل نیز به آن ملتزم نبودند. این هدف را تاریخ نویسان  بزرگ اهل سنت از امام حسین (علیه السلام) نقل کرده اند.[2]
ثانیاً: سخنان ابن تیمیه در لزوم سکوت و عدم قیام علیه حاکم مسلمانی که عمل به شریعت نمی کند را خود نقض کرده و فتوا به قیام علیه حاکمان مغول داده است.
فَإِنَّهُ يَجِبُ قِتَالُهُمْ (التتار) حَتَّى يَلْتَزِمُوا شَرَائِعَهُ وَإِنْ كَانُوا مَعَ ذَلِكَ نَاطِقِينَ بِالشَّهَادَتَيْنِ وَمُلْتَزِمِينَ بَعْضَ شَرَائِعِهِ كَمَا قَاتَلَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ وَالصَّحَابَةُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ مَانِعِي الزَّكَاةَ.
باید ضد تاتار (حاکمان مغول) با اینکه مسلمان هستند قیام کرد تا ملتزم به شریعت شوند، همانند ابوبکر که ضد کسانی که زکات نمی دادند قیام کرد.ّ[3]
این دوگانگی در حکم ابن تیمیه ریشه در علاقه شدید وی به بنی امیه و تفکر عثمانی گری است که حتی در این راه حاضر شده قیام به حق «سید شباب اهل الجنه» را محکوم کند.

پی نوشتها:
[1] منهاج السنة ، ج4 ، ص 527 .
[2]. یا ایها الناس إن رسول الله قال من رأی سلطانا جائرا ، مستحلا لحرم الله ، ناکسا لعهدالله ، مخالفا لسنة رسول الله، یعمل فی عباد الله بالإثم و العدوان ، فلم یغیر علیه بفعل و لا قول ، کان حقا علی الله أن یدخله مدخله ،‌ ألا و إن هؤلاء قد لزموا طاعة الشیطان ، و ترکوا طاعة الرحمان ، أظهروا الفساد و عطلوا الحدود ، و أحلوا حرام الله و حرموا حلاله و أنا أحق من غیر .
تاریخ طبری ، ج4 ، ص304 ، کامل ابن اثیر ، ج4 ، ص48 ، الفتوح ابن اعصم ، ج5 ، ص81 .
[3] مجموع الفتاوی، ج28، ص501؛ الفتاوی الکبری، ج5، ص528.

 

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن