شنبه, 06 خرداد 1396 ساعت 10:16
خواندن 1768 دفعه

رد تهمت جنگ‌ طلبی پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله

دشمنان اسلام خود را به زحمت انداخته‌اند تا از پیامیر اکرم(صلی الله علیه و آله) چهره‌ای خشن و خونریز بکشند و ثابت کنند که پیشرفت سریع اسلام در شرق به نیروی سلاح و زور و شمشیر بوده.
و گرویدن ملل مغلوب به اسلام، تنها به زور و قدرت و با شمشیر بوده است. این تهمت معروفی است که اغلب نویسندگان غرب در طول چند قرن روی آن تبلیغ کرده‌اند و در نظر عموم مردم به صورت حقیقت و یک امر واقعی و بدیهی جلوه ‌داده‌اند. از این‌رو، در این نوشتار برآنیم تا به چند نمونه از این تهمت‌ها و اتهامات ناروا اشاره و سپس به آنها پاسخ داده ‌شود.
مقدمه :
از قرن‌ها پیش و پیش از جنگ‌های صلیبی در غرب، تلاش می‌شد که چهره پیامبر ما را مخدوش نشان داده و آن حضرت را جنگ‌طلب و به دور از صلح معرفی کنند؛ اقدامی که تاکنون نیز توسط اقلیتی در غرب ادامه دارد چنان‌که آنها به رغم آنچه راجع به تساهل و تسامح و احترام به افکار و مقدسات دیگران مطرح می‌‌کنند و حتی جامعه خود را سکولار معرفی می‌کنند، هنوز پیش‌زمینه‌های فرهنگی آنان از بین نرفته و با این‌که بین پیامبران هیچ اختلافی نیست و خداوند همه آنان را برای هدف واحد اصلاح و هدایت انسان‌ها فرستاده، آنان به تلاش در فرق گذاشتن بین پیامبران ادامه داده؛ یکی را پیام‌آور صلح و دوستی و دیگری را به گونه‌ای دیگر معرفی می‌کنند.
دشمنان اسلام خود را به زحمت انداخته‌اند تا از پیامیر اکرم(صلی الله علیه و آله) چهره‌ای خشن و خونریز بکشند و ثابت کنند که پیشرفت سریع اسلام در شرق به نیروی سلاح و زور و شمشیر بوده، و گرویدن ملل مغلوب به اسلام، تنها به زور و قدرت و با شمشیر بوده است. این تهمت معروفی است که اغلب نویسندگان غرب در طول چند قرن روی آن تبلیغ کرده‌اند و در نظر عموم مردم به صورت حقیقت و یک امر واقعی و بدیهی جلوه ‌داده‌اند. از این‌رو، در این نوشتار برآنیم تا به چند نمونه از این تهمت‌ها و اتهامات ناروا اشاره و سپس به آنها پاسخ داده ‌شود.
تهمت‌زنندگان :
۱ـ بسوئه : دربارة پیامبر اکرم‌(صلی الله علیه و آله) با کمال بی‌انصافی و جهالت چنین می‌گوید: ((پیغمبرِ... اعراب خود را فرستادة خدا معرفی کرد و پس از آنکه ملتهایی نادان را فریفت، از نفاق و تفرقه‌ای که میان کشورهای همسایه وجود داشت، سود جست و با کمک شمشیر و جنگ‌های خانمان برانداز دینِ شهوانیِ خود را رواج داد...)).
۲ـ کارل بروکلمان می‌گوید: ((... از سویی دیگر همین پیامبر بر شمشیر تکیه کرد تا پرستش آئین خود را بر ملتها واجب گرداند. و بر مسلمین واجب می‌گرداند که دشمنی خویش را بر غیر مسلمان اعلام دارد و در هر جا که ایشان را بیابد بر آنان دشمن باشد، زیرا نبرد با غیر مسلمان واجب دینی است.))
۳ـ مسیونر کولی می‌گوید: ((در قرن هفتم میلادی دشمنی در شرق بپا خاست و آن اسلام بود که نیروئی تازه را پی افکند و با سخت‌ترین انواع تعصب بپاخاست و محد در دست هر کسی که از او پیروی و اطاعت گزید شمشیری داد و مقدس‌ترین قوانین اخلاق را زیر پا نهاد، برای پیروان خویش ناروائی و ستم و سلب اموال دیگران را مباح گردانید، و کسانی را که در میدان نبرد کشته می‌شدند وعده داد که از لذات جاوید آخرت بهره‌مند خواهند شد...))
۴ـ جولیان می‌گوید: ((این اعراب بودند که آئین خود را با نیروی شمشیر خویش بر مردم فرض قرار دادند و بر خلق اعلام می‌کردند که: یا اسلام را بپذیرید و یا به استقبال مرگ بشتابید! در حالی که پیروان مسیح با نیکوکاری و احسان خویش مردم را هدایت می‌کردند و راه راست می‌نمودند.))
۵ـ لاپتی لوونیان می‌گوید: ((تاریخ اسلام زنجیر خوفناکی از خونریزیها و نبردهای سراسر خونین بود.))
6ـ ج. ایزاک می‌گوید: ((محمد بر پیروان خویش فرمان داد تا همه جهانیان را به زیر رایت اسلام بکشند و اگر ضرورت ایجاب کند از توسل به شمشیر خودداری نورزند)).
پاسخ اتهامات :
۱ـ جواب نقضی :
سؤالی که در اینجا مطرح است این است که آیا ادیان دیگر همیشه در صلح زیسته و هرگز با جنگی گریبان‏گیر نبوده‏اند؟ مگر در تاریخ مسیحیان جنگ‏های متعددی برای مسیحی کردن دیگران روی نداده است؟ آیا می‏توان جنگ‏هایی را که مسیحیان بر افروختند، به حساب دین عیسی که دین صلح است تمام کرد؟ غربیان اسلام را دین همراه با شمشیر می‏دانند و برخی از آنان می‌گویند: مسیحیت این افتخار را دارد که هیچ اسمی از جنگ در آن نیست. در حالی که با مراجعه به تورات و انجیل پی می‌بریم که در آیاتی به جنگ و جهاد اشاره شده است که به عنوان نمونه به دو مورد اشاره می‌شود:
۱ـ در انجیل متی آمده است : ((گمان نکنید که من آمده‌ام تا صلح را بر روی زمین بیاورم، بلکه شمشیر آورده‌ام.))
۲ـ در تورات آمده است : ((چون به شهری نزدیک می‌شوی تا با اهل آن بجنگی ابتدا آنان را به صلح دعوت کن. اگر دعوت تو را به صلح پذیرفتند و آن شهر را در اختیارت گذاردند، تمام مردم آن مسخّر برای توست و همه برده تو می‌شوند. و اگر با تو صلح نکردند بلکه از راه جنگ وارد شدند، آنان را محاصره کن، و چون پروردگارت تو را یاری کرد و بر آنها دست یافتی تمام مردانشان را از دم شمشیر بگذران و تمام زنان و اطفال و چارپایان و هر آنچه در شهر است، غنیمت برای توست و می‌توانی از آنها که پروردگارت به تو عطا کرده استفاده کنی و این چنین انجام می‌دهی با شهرهای دور افتاده که از شهرهایی نیستند که امت تو در آن قرار دارند. و اما آن شهرهایی را که پروردگارت برای تو نصیبی در آنها قرار داده هیچ انسانی را در آنها باقی مگذار.))
به راستی که اگر یک خواننده منصف این سطور را بخواند و آن را با دستورات و فرامینی که از سوی پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) در رابطه با نیکی کردن با اسرا، زنان و اطفال و پیران صادر شده مقایسه کند، به خوبی خواهد فهمید که کدام دین، پیام‌آور صلح و دوستی است؟
از اینها گذشته کسانی که به جنگ‌های پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) اشکال می‌کنند بهتر است نظری به جنگ‌های صلیبی افکنند که چگونه مسیحیان به جهت گسترش مسیحیت، خون میلیون‌ها مسلمان بی‌گناه را بر زمین ریختند. و به عنوان نمونه برخی از فجایع آنان را از زبان «ریموند داجیل» کشیش شهر لوپوی که خود از نزدیک شاهد خونریزی و قتل و غارت هم‌کیشان خود در بیت‌المقدس - پس از فتح آن شهر بوده - نقل می‌کنیم تا روشن شود این دینی که دارندگان آن فریاد سر می‌دهند در آن هیچ اسمی از جنگ نیست، چگونه عملکردی داشته‌اند:
۱ـ ((هنگامی که لشکر ما برج و باروی شهر بیت‌المقدس را گرفت حالت بهت و منظره هولناکی مردم عرب را فرا گرفت، سرها بود که از تن جدا می‌شد و تازه این کوچک‌ترین کاری بود که به سرشان می‌آمد، برخی را در آتش می‌سوزاندند و این پس از آن بود که مدت زمانی او را زجر و شکنجه داده بودند، در میان کوچه‌ها و میدان‌های بیت‌المقدس جز تل‌هائی از سرها و دست و پای بریده اعراب چیزی دیده نمی‌شد، و راه عبور تنها از روی کشته‌های ایشان بود، تازه اینها مختصری از مصیبتی بود که به سر اعرب رسید)).
۲ـ همین کشیش در مورد کشتار ده‌ها هزار مسلمان در مسجد عمر نیز چنین نقل می‌کند:
((به راستی قشون ما در هیکل سلیمان در خونریزی افراط کردند، از یک‌سو لاشه‌های کشتگان در خون خود دست و پا می‌زد، در طرف دیگر دست و بازوهای قلم شده گویا با انگشتان تسبیح می‌گفتند و هر کدام می‌خواستند به بدنی متصل گردند. میان دست‌ها و بدنها به هیچ وجه تمیز داده نمی‌شد، لشکری که خود مباشر چنین کشتار بی‌رحمانه‌ای بودند از بخار خون‌ها به زحمت افتاده بودند.))
اعمال مسیحیان در این جنگ‌ها آن‌قدر وحشیانه و بی‌رحمانه بوده است که دکتر گوستاولوبون پس از اینکه از ذبح مسلمین و زنده در آتش سوزاندن و... و مهاجرت سه میلیون مسلمان از اسپانیا سخن می‌راند، می‌گوید: ((ما نمی‌توانیم (از اعمال صلیبی‌ها دفاع کنیم) و قادر به هیچ گریزی نیستیم، جز اینکه بگوئیم هیچ‌گونه تفاوتی میان وحشیان و فاتحین اسپانیا نبوده است...)). و در ادامه می‌گوید: ((هیچ ستمگری در جهان مرتکب چنان ستم و آدمکشی بدان‌صورتی که صلیبی‌ها مرتکب شدند، نشده است.))
حال باید از کسانی که تهمت جنگ‌ و خونریزی و خشونت به اسلام و پیام‌آور آن می‌زنند، باید پرسید آیا از مسلمین برای نشر و گسترش دین اسلام، این‌قدر قتل و غارت و خونریزی سر زده است؟ بنابراین می‌توان گفت در اسلام که جهاد وجود دارد، افتخاری برایش محسوب می‌شود؛ زیرا مشتمل بر قوانینی است که جلو هر گونه قتل و غارت و بی‌رحمی را می‌گیرد. و مسیحیت چون طرحی جامع برای جامعه و قانونی برای تشکیلات اجتماعی ندارد، جهاد و قوانین آن را ندارد. در واقع مسیحیت تنها یک سلسله نصحیت است. اسلام دینی است که وظیفه و تعهد خودش را این می‌داند که جامعه و حکومت تشکیل دهد. رسالتش اصلاح جهان است. چنین دینی نمی‌تواند جهاد نداشته باشد همچنان‌که دولت نمی‌تواند ارتش نداشته باشد.
۲ـ گواهان منصف :
اگرچه پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) از سوی برخی نویسندگان متعصب غربی مورد انواع تهمتها و اتهامات قرار گرفته است اما در میان همان نویسندگان غربی هستند افرادی که با دیده بصیرت و با نظر انصاف و با فکری روشن و قلبی پاک، و خالی از شوائب تعصب درباره اسلام و شارع مقدس آن اظهار نظر کرده و خط بطلانی بر اتهامات متفکران هم‌کیش خویش کشیده‌اند. ما در ادامه بحث نظر این افراد را می‌آوریم تا ثابت شود که ((نظریة جنگ‌طلب بودن پیامبر اکرم و گسترش اسلام با زور و شمشیر)) تهمتی بیش نیست.
۱ـ توماس کارلایل :
وی درباره این باره می‌گوید:
((و چون محمد به ملایمت و پند و موعظه آنها (کفار) را به راه راست خواند قبول نکردند و به سرکشی و قلدری ادامه دادند و از پیروی حق سرباز زدند، بنابراین سزاوار است که محمد کار را به شمشیر واگذار نماید تا این آلت برنده کار را فیصله دهد.
دربارة اینکه محمد اسلام را با شمشیر به پیش برده سخن بسیار گفته‌اند. اگر مردم این را دلیل بر سستی و دروغی بودن دین او بگیرند اشتباه و حق‌پوشی بزرگی کرده‌اند. اینها می‌گویند: اگر شمشیر نبود اسلام پیش نمی‌رفت. ولی باید ‌پرسید چه چیز بود که شمشیررا برای آن نشر آن ایجاد کرد؟ آیا جز قوه دین و ایمان چیز دیگری بود؟ ... من معتقدم حق، خودبخود به هر حال پیش می‌رود. آیا مگر این مسیحیت نیست که گاهی شمشیر به کار می‌برد؟ آنچه که شارلمانی با قبائل "ساکسون" کرد در این باره کافی است.))
۲ـ جان دیون پورت:
وی که کتابی با عنوان عذر تقصیر به پیشگاه قرآن و محمد تألیف کرده، در این باره می‌نویسد:
((کسانی که هنوز تصور می‌کنند دینی را که قرآن تعلیم داده بوسیلة شمشیر تبلیغ شده است اشتباه و خبط خارق‌العاده‌ای کرده‌اند. زیرا همه صاحب‌نظران و متفکرین به روشنی و بی‌غرضی تصدیق دارند که دین محمد که بوسیله آن نماز و زکات جانشین قربانی‌های بشری گردید و دینی که به جای جنگ و نزاع دائم و مستمر، روح خیرخواهی، بشردوستی و فضائل اجتماعی را در نفس دمید، بایستی در تمدن اثر و نفوذ مهمی داشته باشد. در حقیقت خیر و برکتی بود برای جهان شرق و بالاخره برای قلع و قمع بت‌پرستی و مانند روش موسی نیازمند آن نبود که بدون مضایقه ابزار و آلات جنگی و وسایل خونریزی را مورد استفاده قرار دهد.))
۳ـ ار. اف. بودلی:
انتقاد کنندگان بر محمد ایراد می‌گیرند که او آتش جنگ را دامن می‌زند و در این باره بعضی از تاریخ‌نویسان قلم‌فرسائی می‌کنند. به خیال اینکه تنها محمد این نوع جنگها را بوجود آورد. این تاریخ‌نویسان فراموش کرده‌اند که در دنیا سبب اساسی برای جنگها مذاهب و ادیان دیگرند. (و این اختصاص به اسلام ندارد) اگر محمد تورات را می‌خواند می‌دید موسی جنگهای مقدسی را به راه انداخته که دو هزار سال قبل از جنگهای محمد بر پا شدند. اگر کمی بیشتر تورات را مطالعه می‌کرد می‌دید پادشاهان بنی‌اسرائیل بیش از او برای دفاع از عقاید خود می‌جنگیدند که هیچ قابل قیاس با قوانین امروز ندارد.
محمد تشنة خونریزی نبود او به اسیر اجازة انتخاب می‌داد تا این که یا جزیه بدهد و یا اسلام را قبول کند (و او را نمی‌کشت.)
۴ ـ ام ساواری فرانسوی:
شاید بعضی بپرسند برای چه پیامبر اسلام که برای صلح و آرامش آمده بود برای خود پناهگاه می‌ساخت که نشانة جنگ به شمار آید؟ پیغمبر (اسلام) هرگز نمی‌خواست جنگ کند. و تا می‌توانست از جنگ دوری می‌کرد. هر جا که زبان و منطق نیرومند اسلام به علت تعصب‌های جاهلانه و خشک مردم سودمند نبود، و هر جا که پیروان حزب خدا از روش‌های سیاسی خود به علت کارشکنی احزاب مخالف مانند کفار و یهودیان کاری از پیش نمی‌بردند و هر جا که آبرو و شرافت مسلمانان در خطر می‌افتاد، دست به جنگ می‌برد. و جز این هم کاری نمی‌شد کرد... در هر عصر و زمانی، دفاع از عقیده و ایمان شایسته و پسندیده بود و محمد نیز جهاد در راه خدا یعنی جنگ با کسانی که مسلمانان را آزار می‌دادند و از دین و عقیدة خود جانب‌داری می‌کردند روا داشت هنگامی که جنگ برای دفاع از جان و ناموس و عقیده باشد نه به خاطر مادیات و توسعه‌طلبی می‌توان گفت این چنین جنک از جنبه حیوانی خارج شده و جهاد انسانی خواهد بود.
۵ـ گوستاو لوبون:
وی در این باره می‌گوید:((پیشرفت سریع اسلام موجب شده که مورخین دشمن اسلام، این پیشرفت را معلول دو چیز دانسته‌اند: یکی آزادی‌هایی که در این دین موجود است و دیگری زور شمشیر. ولی باید دانست که این نسبتهای ناروا روی پایه و اساس صحیحی نیست.))
و در ادامه می‌گوید:
((زور شمشیر موجب پیشرفت اسلام نگشت، زیرا رسم اعراب این بود که هر کجا را فتح می‌کردند مردم آنجا را در دین خود آزاد می‌گذاشتند، و اینکه مردم مسیحی از دین خود دست بر می‌داشتند و به دین اسلام می‌گرویدند و زبان عرب را بر زبانهای مادری خود انتخاب می‌کردند بدان جهت بود که عدل و دادی که از آن عربهای فاتح می‌دیدند مانندش را از زمامداران پیشین خود ندیده بودند، و برای آن سادگی و سهولتی که در دین اسلام مشاهده می‌نمودند و نظیرش را در کیش قبلی سراغ نداشتند.
تاریخ این مطلب را ثابت کرده ادیان به زور شمشیر پیشرفت نکرده است. وقتی مسیحیان اندلس را فتح کردند، عربهای آن سرزمین کشته شدن و آوارگی را بر ترک دین خود ترجیح دادند و به هیچ وجه زیر بار مذهب دیگری نرفتند.
واقعاً اسلام به جای اینکه با سر نیزه پیشرفت کند، به وسیلة تشویق و با نیروی تبلیغ و بیان جلو رفته است و همین مسأله بود که اقوام ترک مغول علی رغم شکست دادن اعراب، دین اسلام را قبول نمودند. در هندوستان که فقط عرب از آنجا عبور کرد، اسلام به قدری رشد یافته که اکنون ۵۰ میلیون مسلمان در آنجا وجود دارد، (این ارقام مربوط به زمان گوستاولوبون می‌باشد) و پیوسته بر عدة آنها افزوده می‌شود. اکنون که هزاران کشیش مسیحی با وسایل لازم در آنجا مشغول تبلیغ و تمام اهالی هم تحت سلطة حکومت انگلیس‌اند، با این حال معلوم نیست که در این امر پیشرفتی نموده باشند.
در چین نیز پیشرفت اسلام قابل ملاحظه است و فعلاً بیش از ۲۰ میلیون مسلمان در آنجا موجود هستند در حالی که عرب به چین حمله نکرده و حتی یک وجب از زمین‌های آنجا را به زور شمشیر به تصرف خود نیاوده است.))
۶ـ رابرتسن:
وی در کتابش تاریخ شارلکن می‌گوید: ((این تنها مسلمین بودند که جهاد و گذشت و آزادی را با هم جمع کرده بودند، فقط مسملین در تاریه نسبت به پیروان سایر ادیان پس از پیروزی محبت می‌کردند، و آنان را در انجام شعائر دینی‌شان آزاد می‌گذاشتند.))
۷ ـ لورا واکسیا واگلیری:
اگر به پیشگوئیها (و سخنان) محمد یا به فتوحات مسلمانان صدر اسلام توجه کنیم، به سهولت خواهیم دید که تهمت تحمیل اسلام با زور شمشیر تا چه اندازه کذب و (بی‌اساس) است. قرآن می‌گوید:((لا اکراه فی الدین)) و باز می‌گوید: ((قل الحق من ربّک فمن شاء فلیؤمن و من شاء فلیکفر)). محمد که همیشه این اصول ملکوتی را به کار می‌برد، بسیار بردبار بود. مخصوصاً دربارة ادیان توحیدی و می‌دانست که با بت‌پرستان تا چه اندازه مدارا کند. او به خوبی می‌دانست که بالاخره خداوند در قلب بشر نفوذ خواهد کرد.
و یا در جای دیگر می‌گوید:
((در دنیای منطقی امروز کسی را جرأت چنین گمانی نیست که بگوید شمشیر فاتحین وسیلة راه‌گشایی اسلام بوده است.))
۸ـ دیسون:
آقای دیسون به موضوع جنگ‌طلبی و پیشرفت اسلام به وسیلة شمشیر اشاره کرده می‌گوید:
((اشتباه بزرگی است انسان، گفتة بعضی را که رواج می‌دهند اسلام به زور شمشیر پیشرفت کرد و انتشار یافت تصدیق کند. زیرا علت اصلی انتشار اسلام بر اساس آن برادری دینی بی‌نظیر و زندگانی اجتماعی و ایمان محکمی بود که مسلمانان را وا می‌داشت از دورترین نقطة دنیا تا نقطة دیگر بجنگند.
و بعد از آن، محمد(صلی الله علیه و آله) و جانشینانش با کمال عفت و از خود گذشتگی و پاکدامنی و پرهیزکاری، نیرویی در پیروان خود دمیدند که شکست‌‌ناپذیر بود.))
و یا در جای دیگری می‌گوید:
((بعضی‌ها به خاطر شبهاتی که به آنها القا شده، می‌خواهند پیشرفت سریع اسلام را ناشی از نیروی شمشیر بدانند. آنها می‌خواهند بگویند این همه قبائل مختلف که دارای ادیان متشتت و رسوم و عادات متغایری بودند، همه به زور شمشیر اسلام را پذیرفته یکی شدند.
اگر این خیال، واقعیت داشته باشد باز هم از اهمیت این پیش‌آمد عجیب نمی‌کاهد و به نیروی اسلام و سرعت انتشارش صدمه‌ای نمی‌زند. و لیکن موضوعی که خیلی که روشن و ثابت است، این است که هر وقت مردم چیزی را به زور شمشیر و سر نیزه پذیرفتند چندان دوام نمی‌کند. اما وقتی که ما به مردمان مسلمان نگاه می‌کنیم قطع‌نظر از اسپانیا که اسلام را به زور سرنیزه و فشار در آنجا پایمال کردند. می‌بینیم ملت‌هایی که از صدر اسلام پیرو آن شده و بیش از هزار و دویست سال هم از آن می‌گذرد و حاضر نیستند، آن را با هیچ چیزی عوض نمایند.
وانگهی مجبور ساختن ملتی به قبول یک دین لازمه‌اش این است که عدة زیادی از رهبران آن دین و سربازانش در هر شهر و دهی که فتح می‌کنند، اقامت کنند تا از دین جدید محافظت نموده و آسایش و امنیت را پا بر جا سازند. و این کاری است که اسلام در تاریخ انجام نداد. چنانکه می‌دانیم عرب‌ها در جنگ‌های خود، آن‌قدر سرباز نداشتند که بتوانند از شهرها و روستاهای فتح شده محافظت نمایند و دین تازة خود را به زور سرنیزه و قدرت به مردم تحمیل کنند.))
۹ـ هنری دوکاسترو:
وی در کتابش ((اسلام با مشکلات و پیشامدهای خطرناک)) پس از وصف پیروزی‌های مسلمین و انتشار اسلام در میان ملتها، می‌گوید:
((آنان مللی را که از اسلام رو برمی‌گرداندند، و از پذیرش این آئین سر می‌پیچیدند نمی‌کشتند... و حتی یک تن را نیز بدون میل و به زور شمشیر به پذیرش اسلام مجبور نمی‌ساختند، و حتی با زبان نیز کسی را تهدید نمی‌کردند، بلکه فقط با برانگیختن رغبت و با آزادی و گزینش شخصی مردم را به اسلام می‌خواندند، و نتیجه نیز آن بود که مردم با تأثیری بسیار نیکو به جانب اسلام گرایش می‌یافتند و صاحبان خرد با حس درست و گزینش منطقی بدان می‌گرویدند.))
۱۰ـ واکستون کوستا:
وی می‌گوید:
(( اگر کسی از من بپرسد محمد که این همه مورد ستایش تو شده کیست؟ من با کمال احترام و ادب به وی خواهم گفت این مرد نامی و سرور بی‌مانند کسی است که علاوه بر اینکه فرستاده خداوند بود، رئیس و بزرگ حکومت اسلامی و واضع شریعت بی‌مانند آن است و همان‌طور که آن حکومت مرجع و پناه تمام مسلمین و حامی مصالح اجتماعی آنها بوده خود محمد(صلی الله علیه و آله) بانی و مؤسس آن نیز به تمامی معنی کلمه بزرگ‌ترین پیشوا و فرمانده سیاسی بود سیادت و فرماندهی او در عالی‌ترین و بزرگ‌‌ترین مظاهر فرماندهی که بشر به آن برخورده است تجلی می‌نمود و در حقیقت نظیر و مانندی برای آن نبود و نیست، پس اگر محمد نمونة راستی و درستی و مجسمة حقیقت نبود و اگر حائز بلندترین مقام‌های سیاسی دینی نمی‌شد و اگر سزاوار فرمانروائی واقعی نبود و اگر سراسر وجودش اخلاص و استقامت و پاکی و حانفشانی در راه نجات ملت خود و پیشرفت آن مبدأ عالی که آورد و آن دین بی‌مانند که به سوی آن دعوت نمی‌نمود نبود و اگر برای ترویج آن فکر بی‌مانند قدم برنمی‌داشت خلاصه آن که اگر محمد(صلی الله علیه و آله) دارای آن مزایا نمی‌بود و بدخود و سنگدل بود قطعاَ یارانش او را ترک می‌کردند و پیروانش پراکنده می‌شدند.))
۱۱ـ مهاتما گاندی:
وی که از مشهورترین رهبران اجتماعی قارة آسیا در عصر اخیر، و مورد احترام میلیونها نفر است، در این باره می‌گوید:
((می‌خواهم مهمترین خصوصیات زندگی کسی را بدانم که امروز بر قلب میلیونها جمعیت بشری حکومت و سلطه دارد... من بیشتر از هر وقتی معتقد شدم که این شمشیر نبود که برای اسلام در صحنه حیات پیروزی ایجاد کرد، بلکه سادگی شدید و از خودگذشتگی آشکار پیامبر و توجه و علاقه شدید به حفظ حیثیت و فضیلت و اخلاص شدید او نسبت به دوستان و پیروانش بود و نداشتن ترس از هیچ‌کس و هیچ چیز و اعتقاد مطلق به خدا و رسالتش بود که او را پیروز نمود.
بله این صفات بود نه شمشیر، که همه چیز را پیشاپیش آنها می‌برد و بر هر مانعی فائق می‌آمد.))
۳ـ ایرادات وارده بر قول به جنگ‌طلب بودن پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) :
۱ـ اگر پیامبر(صلی الله علیه و آله) جنگ‌طلب ‌بود، لازمه‌اش این بود که دارای افکار استیلائی و استعلائی باشد که قصد تسلط بر انسانها و به دست آوردن اراضی و... داشته باشد. در حالی که ما در تاریخ شاهد هستیم، ایشان به کلیه کسانی که مسلمان می‌شدند زمین‌هایشان را بازمی‌گرداند و حافظ جان و مال و عرض آنان بود و هر گونه بدی و اسائه‌ای را نسبت به کسانی که در تحت قلمرو وی سکونت داشتند اعمال نمی‌کردند.
۲ـ اگر هدف پیامبر(صلی الله علیه و آله) جنگ‌ و خونریزی و نابودی دیگران بود، لازم می‌آمد که یاران و اصحابش را به جنگ بفرستد و خودش و اهل‌بیت و نزدیکانش وارد معرکه نشوند. در حالی که ما در تاریخ شاهد عکس این قضیه هستیم و می‌بینیم که ایشان نزدیکان خودش چون حمزه، علی، حارث، جعفر و... در سخت‌ترین شرایط به حنگ می‌فرستند.
۳ـ اگر پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) جنگ‌طلب بود، لازمه‌اش این بود که در این دنیا برای خودش قصر و برج‌های زیبا و مستحکم می‌ساخت و بیت‌المال را طبق خواسته خود خرج می‌کرد، در حالی که شاهد هستیم آن‌حضرت روزی سیر و روز دیگری گرسنه بودند و فقط به قدر کفاف از خداوند زاد و توشه مسألت می‌نمودند.
۴ـ قول به جنگ‌طلب بودن پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله)،‌ لازمه‌اش این است که مانند افرادی چون هیتلر، موسیلینی و... افکار و رؤیاهای فاسد سلطه‌گرانه بر جهان داشته باشد، در حالی که آن‌حضرت هرگز از فتوحات، قصد تسلط بر جهان و قتل و غارت مردم را نداشته است؛ بلکه این امر فقط به خاطر رسالت جهانی‌ای بود که خداوند بر عهده ایشان نهاده بود.
۵ـ اگر پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) جنگ‌طلب می‌بود، لازمه‌اش انکار برخی وقایع مسلّم تاریخی همچون انعقاد صلح و معاهده به جای جنگ و یا اتمام حجتها قبل از جنگ بود.
جمع‌بندی و نتیجه‌ بحث :
به عنوان نتیجة بحث باید بگوئیم: با توجه به صفات و فضائل حضرت محمد(صلی الله علیه و آله) که سرشتش ترکیبی از همه مواهب عالی انسانی بود، می‌توان پی برد که صرفاً تعمیم اسلام مورد نظر او بود نه نفع مادی و کسب قدرت دنیوی، آن‌حضرت نه جویای سلطنت بود، نه مال و منال و ثروت و مکنت. و اگر با دعوت اسلام معارضه نمی‌شد، ایشان ناگزیر به جنگ ـ که با روح اسلام سازگار نبود ـ نمی‌شد، و راه و روشی که اقتضای طبع نرم و ملایمش بود اختیار می‌کرد و روشی غیر از آنچه به ناچار در پیش گرفت.
و با توجه به تمام اطراف و جوانب امر باید گفت: کسانی که از تاریخ و حقایق آن بی‌خبرند یا تحت تأثیر القائات کشیش‌ها و امثال آنها قرار گرفته‌اند، حق دارند دچار اشکال شده باشند و از آن گذشته شاید انتظار دارند که شخص رسول‌الله(صلی الله علیه و آله) که مأموریت دارد جهانی را اصلاح کند، مانند فلان زاهد صومعه‌نشین در گوشه‌ای بنشیند و با بیان اذکار و اوراد به سر برد و هر چه مخالفان بی‌رحم بر پیروانش ستم کنند ندیده بگیرد و زور را با زور جواب ندهد و از حق الهی و طبیعی خود دفاع نکند و نیز انتظار دارند فرستادة خدا، خصلت جنگجوئی بشر را از نظر دور بدارد و حس جنگجوئی شدید عرب را از نظر دور داشته و آن حس را در راه دفاع از حق و خدمت به حق و اصلاح نوع بشر به کار نبرد و بگذارد سراسر جهان در هرج و مرج بماند و هر چه می‌شود بشود! و استعدادها را در راه خیر و برکت به کار نیندازد و از عرب جنگجوی آدم‌کش، مردان غییور حق‌پرست و خیرخواه و مصلح و واعظ و زاهد و رهبر و راهنما و متفکر نسازد!
و آنان که می‏گویند اسلام دینِ شمشیر است، اگر مقصودشان از دینِ شمشیر آن است که این دین، جهاد را واجب کرده است، سخن درستی گفته‌اند؛ ولی اگر مقصودشان آن باشد که اسلام با تیزی شمشیر و زور منتشر شده است در یک اشتباه آشکار به سر می‏برند؛ زیرا اسلام با عقل و منطق و از راه فعالیت‏های فرهنگی عالمگیر شده است. و به گواهی تاریخ در بیشتر کشورها مسلمین با غزوات به اسلام فراخوانده نشدند، و بلادی را که مردمش با غزوه به آئین اسلام درآمدند، در برابر بلادی که مردم آن با دعوت، اسلام را پذیرفتند بسیار اندک است؛ از جمله میلیونها مسلمان در آفریقا و جنوب آسیا هستند که هرگز پای سپاهیان اسلام بدانجا نرسید، بلکه تنها مبلغین اسلام بدانجا راه یافته بودند.
و بالاخر اینکه آیا هیچ‌گاه به اندیشة این کین‌توزان متعصب گذشته است تا شمار کشته‌شدگان نبردهای پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) را در خلال بیست و سه سال دوران رسالت ایشان، تعیین کنند؟ و هیچ‌گاه از خود پرسیده‌اند که اسلام چگونه با نیروی شمشیر رواج یافته که در خلال بیست و سه سال از اوان بعثت تا هنگام وفات رسول‌خدا(صلی الله علیه و آله) در آن همه غزوات، تنها سیصد و پنجاه و هفت تن کشته شدند؟ آیا هیچ دعوتی در جهان بوده که در چنین مدت اندکی به پیروزیهائی همچون پیروزیهای پیامبر اکرم(صلی الله علیه و آله) دست یافته باشد؟ و یا با این چنین خسارت بس اندک نوع انسانی؟
منابع :
اسلام از نظر دانشمندان جهان، علی آل اسحاق خوئینی، قم، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، چ ۱.
اسلام از نظر ولتر، جواد حدیدی، تهران، کانون انتشارات جوان، چ ۲، 1351.
اسلام در زندان اتهام، شوقی ابوخلیل، ترجمه: حسن اکبری مرزناک، انتشارات بعثت، تهران.
پژوهشی در تبلیغ، محمد تقی رهبر، تهران، انتشارات سازمان تبلیغات اسلامی، چ ۱، ۱۳۷۱.
تاریخ تمدن اسلام و عرب، گوستاولوبون، ترجمه: سید هاشم حسینی، تهران، انتشارات کتابفروشی اسلامیه.
جهاد الرسول المصطفی و السلام العالمی، ستار جبار زهیری، دار الاثر، بیروت، چ ۱، ۱۴۲۳ ق.
زندگانی محمد (الابطال / قهرمانان)، توماس کارلایل، ترجمه: ابوعبدالله زنجانی، تبریز، چ ۴، بی‌تا
زندگانی محمد(صلی الله علیه و آله) پیامبر اسلام، ابن هشام، ترجمه: سید هاشم رسولی، تهران، انتشارات کتابچی، چ ۵، 1375ش.
عذر تقصیر به پیشگاه محمد و قرآن، جان دیون پورت، ترجمه: سید غلامرضا سعیدی، شرکت انتشار، ۱۳۴۴.
کتاب مقدس.
محمد پیامبر شمشیر نیست، علیمراد فراشبندی، تهران، انتشارات اسلامی، ۱۳۵۸.
المستشرقون و السیره النبویه، عمادالدین خلیل، دارابن کثیر، چ۱، بیروت، ۱۴۲۶ ق.
نظریه دانشمندان جهان درباره قرآن و محمد(صلی الله علیه و آله)، حسین وجدانی، تهران، مؤسسه مطبوعاتی عطائی، چ ۱، ۱۳۶۲.

 

نویسنده : محسن شریفی
منبع : تاریخ اسلام

اضافه کردن نظر


کد امنیتی
تازه کردن